صداي زندانيان باشيم

آتنا دختری ۷ ساله بود، با چشمهایی سیاه و لبخندی مخملی از شهر پارس آباد مغان. آتنا شبیه همه دختران ۷ ساله ای بود که با مغنعه سفید و کوله پشتی، به مدرسه می روند و مثل بچه آهویی خرامان از طول و عرض کوچه ها عبور می کنند. از همان دخترکانی که صدای خنده شان هوای شهر را تازه می کند. آتنا شبیه بقیه دختران پا روی نقشه جغرافیا گذاشت ولی رفتنش چون خطی سیاه صفحه تاریخ آذربایجان را خراشید.روزی که آتنا جست و خیز...

ادامه مطلب